Crème de la Mer: de man achter de crème

Gepubliceerd op 13 november 2026

Op internet doet de theorie de ronde dat Max Huber, de man achter Crème de la Mer, nooit heeft bestaan. Van het ongeluk in zijn laboratorium zou geen document te vinden zijn, en met zoeken kom je geen overlijdensbericht tegen. Wie in de overlijdensregisters van Californië kijkt, vindt hem toch. Daar staat Maximillian Albert Huber, geboren op 13 januari 1925 en plotseling overleden in Los Angeles op 5 november 1991, op zijn 66e. Wat het merk over hem vertelt, begint met een explosie.

Een man in de registers, een verhaal van het merk

Volgens het merk was Huber een natuurkundige uit de ruimtevaartindustrie die in de jaren vijftig brandwonden opliep bij een explosie in zijn laboratorium, tijdens werk aan een raketstabilisator. Daarna ging hij op zoek naar een middel voor zijn eigen huid. Dat kostte hem, zegt het merk, twaalf jaar en ongeveer zesduizend experimenten.

Zijn grondstof was reuzenkelp, Macrocystis pyrifera, een enorm zeewier dat in de oceaan voor zijn Californische woonplaats groeit. De crème die daaruit voortkwam doopte hij Crème de la Mer, room van de zee, en vanaf 1965 verkocht hij haar. Het laboratorium in Canoga Park waar hij werkte, was geen gewone werkplaats.

Een visbak vol kelp, met geluid en licht

Huber behandelde de kelp op een ongewone manier: hij liet elke partij drie maanden gisten in een visbak. Intussen speelde een spoelenbandrecorder onophoudelijk het geluid af dat de vorige gisting had gemaakt, en het mengsel werd bestraald met gepulseerd licht. Het resultaat noemde hij de Miracle Broth, zijn wonderbouillon.

Andrew Bevacqua, onderzoeker bij Estée Lauder, bezocht het laboratorium in Canoga Park in 1995 en vergeleek de plek met The Twilight Zone. Hij zag kleine potten met koperen platen, waaruit draden naar een versterker liepen, en overal flitsten lichten bij een vreemd geborrel. Elke nieuwe partij bouwt volgens het merk voort op de vorige: er gaan een paar druppels van de oude bouillon in, zoals bij yoghurt. Zo loopt dezelfde cultuur door elk La Mer-product, terug tot die van Huber.

Van postorder tot een etentje in de West Village

De crème verspreidde zich eerst van mond tot mond en lag in warenhuizen als het inmiddels verdwenen Californische I. Magnin, of kwam per post. In de jaren tachtig kreeg gravin Lucienne von Doz in New York een monster van de crème, bij warenhuis Henri Bendel. Von Doz vertelt dat ze Huber opbelde, dat ze samen lunchten toen hij weer in de stad was en dat hij haar vanaf dat moment elke maand tweehonderd potten stuurde.

Ze vroeg wat ze met al die crème moest, vertelt ze, en Huber antwoordde: «Smeer het overal op!» Ook anderen herinneren zich een magnetische, excentrieke man die zijn eigen crème at. Mary Ellen Hecht, orthopedisch chirurg in Manhattan, zag hem de crème mengen met appelmoes in restaurant Laurent in New York. Rond 1988 stond er op een etentje in de West Village bij elk bord een klein flesje crème, vertelt ontwerper Ralph Rucci. Huber zei dat de gasten de crème in hun mond moesten stoppen. Het is een anekdote over Huber en zijn eigenaardigheden, geen advies.

Het recept dat Lauder opnieuw moest leren

De familie Lauder wilde het merk altijd al kopen, vertelt Bevacqua, maar Huber verkocht niet. Pas in 1995, vier jaar na zijn dood, deed zijn dochter Marley de stap. Zij had het streng bewaakte recept van haar vader geleerd en verkocht het merk aan Estée Lauder.

Het nabouwen bleek lastiger dan het kopen, vertelt Bevacqua. In de laboratoria van Lauder kwam de bouillon die ze brouwden niet overeen met het origineel, in tests in het lab en op menselijke huid. Hubers naaste vrienden en vip-klanten, onder wie Von Doz, moesten elke partij beoordelen en keurden de ene proef na de andere af.

Met nog een jaar te gaan tot de herlancering liet onderzoeksdirecteur Joseph Gubernick er volgens Bevacqua zelfs een medium bij komen om Huber op te roepen. Het medium noteerde dat het team licht en geluid niet had genoemd. Bevacqua had ze weggelaten omdat ze gek klonken. Zodra ze erbij kwamen, kwam de bouillon volgens hem overeen met die van Huber. Later zijn in de archieven van het merk spullen uit Hubers laboratorium teruggevonden. Het ging om oude geluidsbanden van zijn gistingen, met op de hoesjes zijn aantekeningen over astronomische standen, om zijn visbak en om flesjes met oude kelp, die troebel was geworden.

Deze tekst is geschreven met behulp van kunstmatige intelligentie en gecontroleerd aan de hand van bronnen.

Bronnen