L'Eau d'Issey van Issey Miyake

Gepubliceerd op 18 november 2026

Rond 1979 trok de jonge Jacques Cavallier, later de parfumeur van L'Eau d'Issey, zo hard aan de klemzittende deur van een koelkast in het laboratorium van zijn vader dat er flesjes omvielen. De inhoud liep over de grond, vertelt hij zelf. Meteen steeg vanaf de vloer een geur van frisheid op die hij “echt ongelooflijk” noemt. Op het etiket stond Calone, een grondstof die hij niet kende: een molecuul uit het laboratorium met een frisse geur van watermeloen en oester. De volgende dag rook de vloer nog altijd opvallend fris. Toen zijn vader het lab binnenkwam, vroeg die wie de idioot was geweest die zo’n krachtig ingrediënt had gebruikt.

Begin jaren negentig kreeg Cavallier de opdracht voor een parfum van Issey Miyake, de Japanse modeontwerper. Volgens hem luidde die: als water een geur had, wat zou het dan zijn? Dat antwoord, L'Eau d'Issey, kwam in 1992 uit. Het idee erachter kwam van Miyake.

Miyake en het idee van water

In 1991 sloot Issey Miyake een licentieovereenkomst met Shiseido, de Japanse cosmeticagroep, voor zijn eerste damesparfum. Het werd de eerste geur van Beauté Prestige International, de Parijse onderneming die Shiseido datzelfde jaar voor zijn parfums had opgericht. Over de naam zei Miyake in 1992 tegen WWD dat hij bij parfum het eerst aan water dacht. Daarom noemde hij het L'Eau d'Issey, “wat ook een woordspeling is op ‘odyssey’”, een naam die letterlijk ‘het water van Issey’ betekent.

Chantal Roos, die met Miyake de parfumactiviteiten opbouwde, herinnert zich zijn woorden: “Ik hou niet van parfums, ik hou niet van geuren. Ik hou alleen van puur water dat over het lichaam van een vrouw loopt.” Het modehuis van Miyake omschrijft zijn streven als het zoeken naar een “olfactieve uitdrukking van een waterdruppel”, en over zijn inspiratie zei hij: “De natuur is de beste parfumeur. Ze heeft alles wat we nodig hebben als inspiratie.” Dat idee moest nog een geur worden, en de formule kwam van Cavallier.

Cavallier en de formule van Calone

Cavallier werd geboren in Grasse, in een familie van parfumeurs: zijn vader en grootvader waren meesterparfumeurs en zijn moeder werkte voor Edmond Roudnitska, eveneens een meesterparfumeur. Toen hij op zijn achtste tegen zijn vader zei dat hij parfumeur wilde worden, legde die elke avond reukstrookjes met grondstoffen op het bureau klaar, vertelt Cavallier. Elke ochtend rook hij eraan en maakte hij aantekeningen, en voor hem was het als een spel.

Calone had een voorgeschiedenis: scheikundigen van Pfizer synthetiseerden het in 1966, en daarna bleef het zo’n twintig jaar een marginale grondstof die hooguit in sporen werd gebruikt. Cavallier zegt dat hij het materiaal in de loop der jaren was vergeten. Toen de opdracht voor L'Eau d'Issey kwam, herinnerde hij zich de vloer van het laboratorium meteen. Hij begon het project met Calone, vertelt hij, omringde het met bloemen en hout, en na drie weken was de formule klaar. Het modehuis noemt roos en lotus als echo’s in het parfum.

Een kegel met een bol erbovenop

Fabien Baron, die toen voor Vogue Italia werkte, kreeg een parfumopdracht doordat Miyake zijn werk voor dat blad erg waardeerde. Zes maanden nadat Miyake dat had gezegd, belde hij met de vraag of Baron ooit een parfumflacon had ontworpen. Dat had hij nooit gedaan, vertelt Baron, maar hij begon ermee te spelen. Ze eindigden met “een soort distillatie van het uitzicht op de Eiffeltoren dat Issey vanuit zijn Parijse appartement had: een langgerekte toren. Met een knop erbovenop!”

Volgens Miyakes studio zag Miyake op een nacht in Parijs een volle maan boven de Eiffeltoren opkomen. Dat beeld werd het concept van de flacon: een kale kegel met een metalen hals in matte afwerking, bekroond door een kristalheldere bol. De flacon staat op naam van Miyake, Baron en de glasmaker Alain de Mourgues, en hij week af van de Franse traditie van rijk versierde flacons in de stijl van Lodewijk XV.

Ook Shiro Kuramata, de Japanse designer die sinds 1976 Miyakes boutiques ontwierp, kreeg volgens de studio al in 1990 de vraag een flacon te ontwerpen. Met de massaproductietechniek van die tijd was zijn ontwerp niet te produceren, en pas in 2008 werd het, meldt de studio, dankzij nieuwe technieken mogelijk, in een speciale editie. Over Kuramata zei Miyake: “Zijn ontwerpen laten ons altijd dromen. Met hem werken was altijd inspirerend.”

Penn, prijzen en succes in Amerika

De reclamefoto’s maakte Irving Penn, de grote Amerikaanse fotograaf: Miyake wilde, herinnert Roos zich, “Irving Penn en niemand anders”. In Europa droeg de campagne de slogan “Le parfums Pure d’Issey Miyake”. Miyake en Penn werkten vaak samen en publiceerden uiteindelijk twee boeken met de beelden die daaruit voortkwamen. In Europa volgde erkenning: in 1993 won het parfum een FiFi, de Oscar van de parfumwereld die de Amerikaanse Fragrance Foundation uitreikt, voor de beste damesintroductie. Een jaar later zei Miyake in een interview met WWD dat mensen hem nu meer herkenden aan zijn parfum dan aan zijn mode.

In de Verenigde Staten verscheen het damesparfum in het najaar van 1993, uitsluitend bij het New Yorkse warenhuis Saks Fifth Avenue. Volgens Earl Holman, de inkoper damesparfums van Saks, veroverde het snel de eerste plaats op de ranglijst van het warenhuis en stond het in het voorjaar van 1995 nog altijd in de top vijf. In datzelfde voorjaar stond het parfum in 343 verkooppunten, zonder weggeefacties en met erg weinig reclame en sampling.

Joshua Smirin, president van de Amerikaanse distributeur Mode et Parfums, zei dat het niet bij de filosofie van het bedrijf paste om cadeaus weg te geven of een cadeau bij aankoop te geven. “Billboards passen niet echt bij ons”, zei hij. Voor 1995 verwachtte hij dat het damesparfum in de winkels voor 18 tot 20 miljoen dollar zou verkopen.

Dat succes had Cavallier zelf niet verwacht, zegt hij. Vlak voor de lancering droeg zijn vrouw de geur bij een diner in Parijs. Een stel dat naar hen had zitten kijken kwam vragen hoe het parfum heette. Sinds zijn vrouw binnenkwam, zeiden ze, hing er in de zaal een fantastische geur, anders dan alles wat ze ooit hadden geroken, vertelt hij.

Een herenversie en een lichaamsgeur

In het najaar van 1994 kwam in Europa L'Eau d'Issey pour Homme uit, opnieuw samengesteld door Cavallier en met een flacon van Miyake en Baron. Het modehuis omschrijft die geur als geïnspireerd op bronwater in de natuur, “schoon, helder en krachtig”. De geur heeft citrus in de kop, een bloemig-aquatisch hart met kruidige accenten en een basis van tabaksamber, muskus, sandelhout en vetiver. Flacon en verpakking zijn minimalistisch, net als bij het damesparfum.

In de Verenigde Staten zou het herenparfum in mei 1995 verschijnen, in precies 16 winkels, onder meer Saks en Neiman Marcus. Giugliano, een collega van Smirin bij Mode et Parfums, zei dat de verspreiding in 1996 beperkt zou blijven: “nooit meer dan, zeg, 180 verkooppunten”. Smirin rekende voor dat jaar op 4 tot 5 miljoen dollar aan verkopen in de winkels. Ondertussen groeide het assortiment: in 1996 kwam Sun Mist uit, een geur voor het hele lichaam zonder alcohol.

Hall of Fame, afscheid en nieuwe flacons

In mei 2011 kwam L'Eau d'Issey bij de FiFi Awards in New York in de Hall of Fame van de Fragrance Foundation terecht. Le Mâle van Jean Paul Gaultier ging er dezelfde avond in. Elf jaar later overleed Issey Miyake, op 84-jarige leeftijd; zijn studio maakte het bekend. Dat jaar werd L'Eau d'Issey ook dertig, en voor die verjaardag vroeg het modehuis de kunstenaars Elisa Valenzuela en Luiz Zerbini om werken te maken, geïnspireerd op de geur.

De flacons van latere geuren in de lijn, L'Eau d'Issey Pure (2016) en A Drop d'Issey (2021), zijn van de designer Todd Bracher. Miyakes studio omschrijft Pure als geïnspireerd op een waterdruppel. De flacon gaat uit van de slanke kegel van het origineel, waarbij de kristalheldere bol bovenop naar de bodem schuift, “als een waterdruppel”.

Deze tekst is geschreven met behulp van kunstmatige intelligentie en gecontroleerd aan de hand van bronnen.

Bronnen